Drie jaar later meldt de ex echtgenote dat zij een belastingaanslag van een ton heeft gekregen en dat hij dat maar moest betalen. Auw.

Alimentatie is altijd bruto. Dat betekent dat de betalende partij de partneralimentatie aftrekt van het inkomen en dat de ontvangende partij dit bedrag optelt bij het inkomen en de daarover verschuldigde belasting voldoet.

In de procedure heeft de rechtbank de vordering van mevrouw afgewezen. In hoger beroep heeft het hof de vordering ook afgewezen. Mijn vriend mocht er op vertrouwen dat de inhoud van het convenant bindend was en dat partneralimentatie altijd bruto is.

Door mij niet te mengen in de onderhandelingen die vooraf gingen aan het convenant werd de zaak gered.
Volgens vaste rechtspraak (Haviltex) wordt mijn juridische kennis toegerekend aan de cliënt. In gewoon Nederlands: als je bijstand hebt gehad van een advocaat wordt er van uit gegaan dat je weet wat je ondertekent. Een particulier weet niet altijd het verschil tussen bruto en netto maar ik wel.

In het convenant stond slechts het bedrag vermeld en niet of dat bruto of netto was. Wel had mijn vriend op mijn aanraden destijds in een brief aangegeven dat hij er van uit ging dat partneralimentatie altijd bruto is.

Een merkwaardig dossier, maar het is goed afgelopen. Dat geldt niet voor de advocaat van mevrouw, die moest even Apeldoorn bellen.

Helaas is D. nogal verstrooid. De accountant had de cijfers opgesteld en aan D. de stukken gegeven om die te deponeren bij de KvK.
Die stukken hebben een paar maanden ergens in een koffer gezeten en uiteindelijk werden zij ingeleverd bij de KvK.
Helaas te laat, maar daar zat D. niet mee.

Een jaar later ging de vennootschap failliet.

Op grond van de wettelijke bepalingen, werd D. door de curator aansprakelijk gesteld voor het boedeltekort ad 250.000 euro. D. had namelijk de cijfers te laat gedeponeerd. Oeps.

Volgens de letter van de wet, was cliënt D. inderdaad aansprakelijk voor het tekort. D. was het daar niet mee eens overigens.

Wat echter ook een rol speelt, is de mate van rattigheid zoals de curator meldde. Daarmee bedoelt hij de mate van verwijtbaarheid en boos opzet.

Nu kun je van alles vinden van cliënt D., maar rattigheid zit er echt niet in.

Uiteindelijk konden we de zaak afmaken op 2.500 euro oftewel 1%. De cliënt heeft er nog steeds moeite mee, maar ik vond (en vind) het een goede deal.

Er is dus 2.500 piek betaald en daarmee werd het boek gesloten.

Tip: in geval de publicatiebalans er nog niet is, deponeer dan in ieder geval iets. Hoe? Bel maar.

Een stewardess bij KLM klaagde over discriminatoire bejegening door haar co-piloot. Er zouden opmerkingen zijn gemaakt als “Moest jij niet al met Sinterklaas terug in Spanje zijn?” en de werkneemster zou met Zwarte Piet zijn vergeleken. KLM nam de klacht wel in behandeling, maar verzuimde werkneemster inzicht te geven in de actie die jegens de co-piloot werd genomen. De werkneemster weigerde vervolgens om met de co-piloot in gesprek te gaan. KLM legde dit uit als een gebrek aan zelfreflectie en besloot, ondanks een eerdere toezegging, het contract van werkneemster niet voor onbepaalde tijd te verlengen. Zij kreeg slechts een voorwaardelijke verlenging voor bepaalde tijd. Werkneemster is na een periode van ziekte weer aan het werk gegaan, waar zij weer werd geconfronteerd met discriminatoire opmerkingen van collega’s. Uiteindelijk is de werkneemster naar de Commissie Gelijke Behandeling gestapt, die oordeelde dat KLM in strijd met het verbod van victimisatie had gehandeld door terug te komen op de toezegging werkneemster een contractverlenging voor onbepaalde tijd te geven.

KLM verzocht uiteindelijk ontbinding van de arbeidsovereenkomst wegens een verstoorde arbeidsrelatie. De kantonrechter wees dit verzoek wel toe maar met een hoge C-factor (2) omdat het aan KLM te wijten zou zijn dat de arbeidsovereenkomst diende te eindigen. Met name het feit dat KLM geen terugkoppeling aan werkneemster had gegeven over welke actie was ondernomen tegen de grappen makende co-piloot, heeft KLM de kiem gelegd voor de verstoring van de relatie waardoor een hoge vergoeding gerechtvaardigd is, aldus de kantonrechter.

Wees dus als werkgever oplettend als werknemers klagen over discriminatoire bejegening en neem de klachten serieus. Uit andere uitspraken is bovendien gebleken dat foute grappen onder omstandigheden zelfs kunnen leiden tot ontslag van de werknemer die ze maakt. Denk er dus niet al te licht over en raadpleeg desnoods een advocaat over de te nemen stappen.

Minister Opstelten stuurt het nieuwe wetsvoorstel maandag naar de Tweede Kamer. Wordt vervolgd!

Zij was directeur-groot aandeelhouder (DGA) van een cluster van besloten vennootschappen. De vennootschappen zouden een nieuwe financiering krijgen van de bank. Wel vroeg de bank of zij de onderlinge financiële verhoudingen tussen de vennootschappen even glad wilde strijken. Formeel heet dat de rekening-courant verhouding. Zij heeft links en rechts wat geld overgemaakt en alles stond op nul.

Helaas, haar zakelijke partner kreeg geen toestemming van zijn echtgenote om de herfinanciering aan te gaan. Dat ging dus niet door. Op zich niets aan de hand, maar door een calamiteit gingen de vennootschappen een half jaar later failliet.

Er is geen geld verdwenen, alles wat er was is aangewend om de crediteuren te betalen. 

De curator, vond het een goed idee om cliënte achter de broek aan te zitten omdat ze –zoals dat heet- Paulianeus gehandeld had. Tsja, op zich had zij strikt genomen inderdaad in strijd met de regels gehandeld. Echter, inhoudelijk was er niemand benadeeld.

Uiteindelijk werd cliënte veroordeeld om een paar ton aan de boedel c.q. de curator te voldoen. Daarnaast, heeft de curator strafaangifte tegen cliënte gedaan. Tot mijn verbijstering vroeg de Officier van Justitie aan de rechtbank om cliënte een voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen.

Gelukkig had de rechtbank wat meer common sense. Uiteindelijk werd zij veroordeeld tot een voorwaardelijke dienstverlening. Blauw oog voor de officier. 

Het woonhuis is inmiddels verkocht en de overwaarde is naar de curator gegaan. Daar was niets tegen te doen. Voor het overige heeft de curator de vordering als oninbaar moeten afboeken. Waar niets is, verliest de Keizer zijn recht en dus ook de curator. 

En de cliënte? Die is weer dolgelukkig. Met partner en kinderen woont ze in een leuk huurhuis en ze heeft een geweldige baan gevonden. En als ze ooit nog aangesproken wordt voor schulden uit het verleden? Dan maken we haar onzichtbaar. Hoe? Voor u een vraag en voor mij een weet. Ik trek nog een alcoholvrije open. Cheers!

Uiteraard loopt dit in financieel opzicht gierend uit de klauwen. Ene Job Cohen meldt met de opgewektheid van een zwakzinnige bij een enquête commissie dat het bij de gemeente Amsterdam toch allemaal maar amateurs zijn. Wij kunnen het ook niet helpen dat het budget met een miljard of wat overschreden wordt. De ambtenaren spelen ondernemertje en verbranden uw geld. Tis maar dat u het weet.

Nog afgezien van de persoonlijke hinder die ik moet ondervinden van de bouwput Amsterdam, autootje pesten en andere gezellige Amsterdamse gebruiken, wordt er voor de deur van mijn cliënt een bouwput aangelegd.

Het café is onzichtbaar en het terras kan niet gebruikt worden omdat de hele straat en de stoep volgeplempt worden met allerlei ongetwijfeld nuttige bouwmaterialen. 

De gemeente Amsterdam kent een commissie die de schade voor ondernemers en particulieren moet regelen. Vermoedelijk is dit een moderne vorm van de oude schadeverzekeringsmaatschappij voor de gemeente Amsterdam. Dat was een instantie die uitsluitend nee verkocht. 

Twintig jaar geleden had ik een cliënt die op de fiets door Amsterdam reed, op zich al een onbezonnen actie. De politie te paard vond het een goed idee om hem, zonder enige aanwijsbare reden, van zijn fiets af te rossen. Dat is overigens prima gelukt. 700 Kilo paardenbiefstuk (ik heb het niet over de agent) tegen een klein manneke en de uitkomst staat vast. De fiets was nogal verkreukeld en de cliënt heeft een week met een hoed en een zonnebril rond moeten lopen. Uiteraard weigerde de verzekeraar iedere vorm van compensatie. Uiteindelijk heeft de rechtbank de gemeente tot de orde geroepen. 

Afijn, hoe het af gaat lopen met het café dat nu vrijwel onzichtbaar is houdt u nog van mij tegoed. Binnenkort ga ik daar een biertje halen, als ik het tenminste kan vinden. Ik heb het donkerbruine vermoeden dat de rechtbank weer een procedure tegemoet kan zien.

Mevrouw stelt, dat dit de maximumtermijn is en dat meneer er maar voor moet zorgen dat hij op termijn zijn eigen broek op kan houden.

De rechtbank is het eens met mevrouw. Zij moet een jaar lang een bepaald bedrag betalen en daarna gedurende een jaar de helft. Na twee jaar wordt de alimentatie op nihil gesteld. Uitgangspunt is daarbij dat aan meneer een redelijke termijn gegund moet worden om passend werk te vinden.

Het gerechtshof in Amsterdam laat in hoger beroep de afbouw in stand, maar gunt aan meneer iets meer tijd om passend werk te vinden.

Deze uitspraken zijn gepubliceerd in de juridische pers maar er is verder weinig aandacht aan besteed.
Het lijkt er op dat een nieuwe tendens is ingezet: Van een alimentatiegerechtigde mag –onder omstandigheden- gevraagd worden om op termijn in het eigen levensonderhoud te voorzien. De wettelijke termijn van 12 jaar is een maximum en geen minimum. 

Alimentatiebetalers: let op uw saeck!

Hetzelfde doet zich voor bij afspraken voor Collectieve Arbeids Overeenkomsten (CAO’s). De minister onderhandelt met de bonden en als er een akkoord wordt bereikt, verklaart de minister de betreffende CAO algemeen verbindend voor de gehele bedrijfstak. Dat betekent dat alle werknemers gebonden zijn aan de CAO, ongeacht of men lid is van een vakbond of niet.

De invloed van de vakbonden is dus onevenredig groot in relatie tot het aantal leden. De vraag is of dit op termijn goed kan blijven gaan. Tijd voor een inhaalslag bij de bonden?

Mijn advies aan werknemers is om altijd lid te worden van een vakbond. Zorg er voor dat je stem gehoord wordt en voorkom dat de bonden als gesprekspartner wegglijden.

Na een jaar komt er een vloertegeltje los. Mevrouw belt een vriendje en vraagt hem om de tegel weer vast te lijmen. Deze ridder op het witte paard fietst langs de Gamma, koopt tegellijm en gaat goedgemutst richting vriendin.
In de badkamer ziet hij dat de ondergrond prut is en raadt hij haar aan een aannemer in te schakelen. Een week later komt de aannemer. Dat is een man van weinig woorden, maar met een scherpe zaag. Hij zaagt een stuk uit de vloer, ziet dat de vloer gedeeltelijk verrot is en raadt aan een deskundige in te schakelen. Ondertussen had mevrouw mij gebeld en hadden wij afgesproken dat een bouwkundig rapport noodzakelijk was in verband met de omvang van de schade en de bewijspositie. Dan maar nu even de pijn nemen van de kosten om te voorkomen dat je straks, in een eventuele procedure, niets kunt bewijzen. 

Het rapport werd door mij met een begeleidende brief doorgestuurd naar de verkoper en naar diens makelaar met de uitnodiging om te komen kijken en om commentaar te leveren.
De makelaar kwam niet verder dan het bekende Njet en naderhand bood de advocaat van de verkoper 1.000 euro compensatie aan. De schade was echter rond de 28.000 euro. 

In de civiele procedure is het bouwkundig rapport goud waard geweest. De verkoper stelde weliswaar dat het rapport niet juist was maar kon niet aangeven wat er dan niet klopte en de rechtbank heeft dat verweer gepasseerd. 

Uiteindelijk werd door de rechtbank ongeveer 25.000 euro toegewezen. Mevrouw G. kan weer gewoon badderen. 

Moraal van het verhaal: neem tijdig contact op met een advocaat.